Alhamdulillah-A Blessed Phrase

Alhamdulillah: A Blessed Phrase

Today we live in increasingly turbulent times whereby our need for spiritual support and assistance is becoming more and more apparent. We need just to consider the global levels of anxiety and depression that seem to be rising at a steady rate.

In his contemporary Qur’anic tafsir, the Risale-i Nur, Bediuzzaman Said Nursi conveys that because of our impotence and countless enemies, as humankind we are in need of a source of support to which we can have recourse to repulse those enemies. Likewise, because of the abundance of our needs and our extreme immaterial poverty, we need a source of assistance from which we may seek help, so that through such assistance we may meet our needs.

Bediuzzaman says in his tafsir: “O man! Your one and only point of support is belief in Allah. The only source of assistance for your ruh and conscience is belief in the ahirah”. Thus, one who does not know of these two sources suffers constant fear in his heart and ruh, and his conscience is perpetually tormented. The person who seeks support from belief in Allah and seeks help from belief in the ahirah, experiences many pleasures and delights in his heart and ruh, so that he is both consoled, and his conscience is at ease.

He continues by saying that since it is only iman that affords these sources of support and assistance, having iman of necessity requires us to say: “Alhamdulillah!” It is only the light of iman that removes the pain that occurs when lawful pleasures start to fade. Furthermore, through having iman it not only points us to the source of ni’mah, but having iman ensures that the ni’mah continues and does not diminish.

The things among creation that we may imagine to be hostile and foreign, and lifeless and lost as though orphans or dead, the light of iman shows to us as friends and brothers, as living, and as constantly glorifying Allah. That is to say, a person who looks with the eye of heedlessness supposes the beings in the world to be harmful like enemies, and he takes fright; he sees things as foreign.

For in the view of misguidance, there are no bonds of brotherhood between the things of the past and those of the future. There is only an insignificant, partial connection between them. As a consequence, the brotherhood of the people of misguidance is only for one minute within thousands of years.

However, in the view of iman, all the heavenly bodies appear as living and as familiar with one another. Iman shows each of these heavenly bodies, whether they are stars or planets, to be glorifying its Creator through the tongue of its being. It is in this respect that all the heavenly bodies possess a sort of life and spirit according to each. There is no fear and fright therefore when the heavenly bodies are considered with this view of iman; there is only familiarity and love.

The view of kufr sees human beings, since they are powerless to secure their desires, as ownerless and without protector; it imagines them to be grieving and sorrowful like weeping orphans on account of their impotence. The view of iman on the other hand, sees human beings as living creatures; not as orphans, but rather as officials charged with duties; as servants glorifying and extolling Allah Almighty.

The light of iman depicts this world and the ahirah as two tables displaying numerous varieties of ni’mah from which a believer benefits through iman, his inner and external senses, and his subtle, spiritual faculties. In the view of misguidance, the sphere from which a living being may benefit diminishes and is restricted only to material pleasures.

While in the view of iman, it expands to a sphere which embraces the heavens and the earth. Yes, a believer considers the sun to be a lamp hanging in the roof of his house, and the moon to be a night-light. They thus become ni’mah for him, and so the sphere from which he benefits is broader than the heavens.

With the eloquent ayats in Suras Ibrahim and Yunus respectively, ”And He has made subservient to you the sun and the moon”, and, “He it is Who enables you to travel the land and the sea”, the Qur’an of Miraculous Exposition alludes to this wonderful ni’mah and barakah which arises from iman.

In ‘The Rays’, one of the books in the Risale-i Nur Collection, Bediuzzaman draws our attention to the different forms of ni’mah, each of which requires us as people of iman to express constant and countless hamd to Allah Almighty.

Bediuzzaman says that firstly it is through iman that we know that Allah Almighty’s Existence is a ni’mah surpassing all other forms of ni’mah. The ni’mah of Allah Almighty’s Existence is a source and a fountain, containing endless varieties of ni’mah, innumerable sorts of barakah, and uncountable kinds of gifts. It is consequently incumbent on us as people of iman to offer hamd for the countless ni’mah of iman to the number of particles in this world.

One of the ni’mah for which hamd should be offered with all the hamd that the phrase “Alhamdulillah!” indicates, is the ni’mah of Allah’s Rahmah. Indeed, rahmah comprises ni’mah to the number of living beings that manifest Allah’s Rahmah. We as humankind are connected with all living creatures, and in this respect we are pleased by their happiness and saddened by their pain. Thus, a ni’mah found in a single individual is a ni’mah also for his or her fellows.

Another ni’mah that deserves hamd, is Allah Almighty’s Compassion. Yes, a person with conscience who feels sorrow and pity at the weeping of a hungry and orphaned child, surely feels pleasure at a mother’s compassion for her child, since this show of compassion causes that person to be pleased and happy. Thus, pleasures of this sort are each a ni’mah and require hamd and shukr.

One of the other ni’mah requiring hamd and shukr to the number of all the varieties and instances of wisdom contained in the universe is Allah Almighty’s Hikmah. For just as man’s self is endowed with the manifestation of Allah’s rahmah and his heart with the manifestation of Allah’s compassion, so too does his intellect take pleasure at the subtleties of Allah’s hikmah. So in this respect they require endless hamd through declaring “Alhamdulillah!”

Bediuzzaman informs us that likewise there are countless forms of ni’mah in each of Allah Almighty’s one thousand and one names manifested in His creation. Thus, all Allah’s most beautiful divine names and sacred attributes require us to express and utter “Alhamdulillah” as great as the world, since in each are endless forms of ni’mah, each of which requires endless hamd and shukr.

Likewise, Nabi Muhammad (ASW), who is the means of attaining the ni’mah of iman and who has the authority to open all the treasuries of ni’mah, is himself also such a ni’mah, that for all eternity we as mankind bears the debt of praising and applauding him.

Likewise, the ni’mah of Islam and the Qur’an, which are the index and source of all varieties of ni’mah, both material and spiritual, require and deserve from us unending and infinite hamd.

In conclusion, from Bediuzzaman’ s aforementioned account, we can conclude that the phrase ‘Alhamdulillah’ is such a blessed phrase, that we should endeavour that it is the phrase that moistens our tongue in our constant offering hamd to Allah Almighty and our making unending shukr to Him, Inshaallah.

A Lesson and Reminder for the Youth

A Lesson and Reminder for the Youth

In discussing the issue of youth, Bediuzzaman Said Nursi in his tafsir, the Risale-i Nur acknowledges that young people are constantly faced with the deceptive and seductive amusements of the present time. He thus seeks to engage with young people who, though they are surrounded by temptation in this world, have not yet lost their power of reason. He says that youth who are concerned with protecting their iman and securing their eternal life in the Hereafter should seek an effective deterrent in order to guard themselves against the dangers arising from life, youth, and the lusts of the nafs.


In directly addressing the youth he says the following: “your youth will definitely leave you, and if you do not remain within the bounds of what is permissible for you, your youth will be lost. So instead of the pleasures of youth, it will bring you calamities and suffering in this world, in the grave, and in the Hereafter. However, if, through Islamic training, you spend the ni’mah of your youth as thanks honourably, in uprightness and in obedience, your youth will in effect remain perpetually and will be the cause of you gaining eternal youth”.  

Bediuzzaman further says that as for life, if it is without iman, or because of rebelliousness iman is ineffective, that life will produce pains, sorrows and grief far exceeding the superficial, fleeting enjoyment that life offers. Since, contrary to the animals, man possesses a mind and he thinks, he is connected to both the present time, and to the past and the future. He can obtain both pain and pleasure from them. Whereas, since the animals do not think, the sorrows arising from the past and the fears and anxieties arising from the future do not spoil their pleasure of the present.

That is to say, from the point of view of the pleasure of life, man falls to a level a hundred times lower than the animals. Since it is iman that gives life to life it follows that a life filled with the light of iman produces elevated, spiritual pleasures and lights of existence for the ruh and heart. Bediuzzaman advises the youth that if they want the true pleasure and enjoyment of life, they should give life to their life through iman, and adorn their life with religious duties, and preserve their life by abstaining from sins.

He then gives some guidance to the youth on the way in which they can save their lives in the Hereafter. Chief among this is his advice that young people should contemplate on the grave, which is a reality that no one can deny. Whether they want to or not, everyone must enter the grave, and apart from the following three ‘Ways’, there is no other way that the grave can be approached.

First Way: For those who have iman, the grave is the door to a world far better than this world.

Second Way: For those who believe in the Hereafter, but who approach it on the path of dissipation and misguidance, the grave is the door to a prison of solitary confinement, an eternal dungeon, where they will be separated from all their loved ones.

Third Way: For the unbelievers and the misguided who do not believe in the Hereafter, the grave is the door to eternal extinction. That is to say, it is the gallows on which both they and all those they love will be executed. Since they think it is thus, that is exactly how they shall experience it: as punishment.

Bediuzzaman states that since the appointed hour of death is secret and death may come at any time and since it does not differentiate between young and old, the unhappy man will surely search for the means to deliver himself from that eternal extinction, that infinite, endless solitary confinement. He will therefore seek the means to transform the door of the grave into a door opening on to an everlasting world, eternal happiness, and a world of light. It will be a question for him that looms as large as the entire world.

Since the certain fact of death, then, can only be approached in these three ways, the anbiya, auliya and purified scholars have all agreed on the following: “The only way to be saved from extinction and eternal imprisonment, and be directed towards eternal happiness, is through belief in Allah Almighty and obedience to Him.”

Confronted as he is, then, with this strange, awesome, terrifying reality of death, if man – especially if he is a Muslim- does not have iman and does not make ibadah, is he able to banish the grievous pain arising from the anxiety he suffers as he all the time awaits his turn to be summoned to death, ever-present before his eyes, even if he is given rule over the whole world together with all its pleasures?

Thus for the people of iman and ibadah the grave, ever before their eyes, is the door to an everlasting treasury and eternal happiness. However, the young person who due to the drives of youth, chooses in a self-indulgent and shameless manner temporary haram pleasures, which resemble poisonous honey falls to a degree a hundred times lower than an animal.

In conclusion, Bediuzzaman issues the following lesson and reminder to the youth: “and so, you unfortunates who are addicted to the pleasures of the life of this world, and with anxiety at the future, struggle to secure it and your lives! If you want pleasure, delight, happiness, and ease in this world, make do with what is permissible for you. That is sufficient for your enjoyment”. Those who wish to be permanently, eternally happy in this world and the next should take as their guide the instruction of Nabi Muhammad (SAW) within the bounds of iman.

May Allah Almighty save us and the youth from the alluring temptations of this time, and preserve us from them. Amen.

Suyu Güzelleştiren Mucize Kelimeler​

Suyu Güzelleştiren Mucize Kelimeler

Bilimsel açıklaması ; “Renksiz, tatsız ve kokusuz sıvı bileşik. 2 adet Hidrojen, ve 1 adet Oksijen atomundan oluşur. En küçük canlıdan, en büyüğe kadar tüm canlıların biyolojik yaşamlarını ve faaliyetlerini sağlayan bir sıvıdır.” Şeklinde olan suya, tefekkür boyutuyla bakınca, sıra dışı bir çok  özellik, dikkat çekmeye başlar..


Suyu oluşturan elementlerden

Hidrojen: Yanıcı Gaz

Oksijen: Yakıcı Gaz’dır.

Yanıcı + Yakıcı = Söndürücü olan suyu oluşturur.

Fiziksel ve kimyasal olarak çok özellikler taşıyan suyun halen açıklanamayan bir çok yanı bulunuyor. Örneğin bütün maddeler soğukta sıkışırken su genişliyor. DNA’ları çözen atomları parçalayan billim, suyun çalışma sistemini çözemediğini iddia ediyor.

         Kanımızın %80’i, kemiklerimizin %22’si, kaslarımızın %70’i ve beynimizin %90’ı sudur. Bebekler anne rahminde su içinde yüzerek varlık alemine gelirler. Bütün bunlar tabi ki tesadüf olamaz.

Peki içtiğimiz bir bardak suda kaç adet su molekülü var?

Eğer ayaktaysanız, bir yerlere tutunun derim;

1 bardak suyun 200 gram olduğunu varsayarsak, basit bir hesapla bardağınızı her doldurduğunuzda, içine kabaca 6.6855 × 10^24 adet su molekülü koymaktasınız. 6’nın yanına 24 adet 0 koyacak olursanız, bu sayıyı elde edersiniz. Yani, 1 bardak suyunuzun için de 6.685.500. adet su molekülü vardır!

Nasıl oluyor da bütün bu parçalar bir arada duruyor. İşte burana yine kanunlar devereye giriyor, ve kanun koyucunun suya verdiği iki özellik dha devreye giriyor:

Bunlardan biri Adhezyon,yâni: farklı türdeki moleküllerin birbirini çekmesidir, bir maddenin başka türde bir maddeye yapışmasıdır

Diğeri Kohezyon, yâni; aynı türdeki moleküllerin birbirini çekmesi ve yapişmasıdır, hidrojen bağı nedeniyle su molekülleri birbirini çekerler. Kohezyon  aynı zamanda da yüzey gerilimine neden olur. Bu gözle görülebilir bir etkidir. Mesela bir bardak su, ağzına kadar dolu, hatta ağzını aşmış da olsa,taşmadığı görülür.

Su yüzeyinin yüksek gerilim ve yoğunluğu, boşluk bırakmama eğilimden kaynaklanır. Bu, aynı zamanda suyun damlalar oluşturmasını ve böceklerin suyun üzerinde nasıl yürüdüğünü de açıklar. Hatta suyun yüzeyinde oluşan bu zarımsı özellik, karınca gibi küçük canlılarında suyu, adeta poşetlenmiş gibi taşımalarına vesile olur.

Suyun, temizleme özelliği ve Ebru sanatı gibi aktiviteler hep suyun yüzey gerilimi ile oluşan etkilerdir.

Bazı özellikleri o kadar eşsizdir ki, Bilim ve tefekkür, hayret ile izler. Bunlardan en esrarengiz olanı, oluşturduğu kusursuz yapılardır. Su belli şekillerde kristaller üretir. Bunlara kümeler denir. Bu kümelerin çok ilginç görünümleri vardır. Ve bunlar, herhangi bir etki ile değişirler. Kimyasal maddeler, elektromanyatik radyasyon, ışık, müzik hatta dua onun moleküler yapısında değişiklikler oluşturur. İnsan vücudunda suyun varlığı, özellikle beynimizin %90’ının sudan oluştuğu gerçeğinin karşısında bu dış etkenler ile nasıl şekillendiğini hayal edebilirsiniz.

         İlk kez 1990’ların başında bir japon bilim adamı (Dr.Masaru Emoto) suyun moleküler yapısı ve bu yapıyı etkileyen şeylere karşı araştırmalarda bulundu. bir ilgi duyan Dr. Masaru Emoto, Dört elementten en çok etkiye açık olanın su olduğunu  bilen DR.Masaru, suya zihinsel bir çok uygulamada bulundu ve verilerini  fotoğrafladı.

İçinde, 0.50 cmküp ölçeğinde su bulunan 50 kabın her birini 3 saat boyunca -25 derece dondur. Donmuş örnekleri  alıp 5 derecedeki dolaba koyar ve içerideki kameralar ile fotoğrafları çekilir. Önce içine bilgi koyulmadan ve sonra bilgi koyulmuş, yani suya karşı kelimeler söylenip nefes verilmiş haliyle..

Bu deneyde suyu en kuvvetli bir şekilde temizleyen sözleri bulmayı hedefleyen DR. Masaru, çok sayıda sözcük değil sadece iki kelimenin birleşimi olduğunu öğreniyor: Sevgi ve şükran

Sevgi ve şükran ,suya yansıtılınca en harika kristal oluşuyor. Üstelik dahası, ister Elhamdulillah, ister Thanks, ister merci deyin..Su aynı etkiyi gösteriyor..

Bir mantıkçı olan  Said Nursi, Kur’anın hakikatlarını rasyonel ve objektif bir şekilde izah ettiği külliyatında suyun “Allah’ın ihsan ve rahmetinin arşı, yâni en yüce ve üstün tecelligahı olduğunu, bütün zerratı ile canlılara kaynak olması ve yaşamalarına hizmet etmesi noktalarından olağanüstü nitelikler taşıdığını şöyle ifade eder:

Suyun katrelerinin gördüğü vazifeler, hususan nutfelerin (Rahimdeki hücrelerin) ve çekirdeklerin ve tohumların intibahında ve uyanıp vazife-i fıtriyelerine (yaradılış ile ilgili görevlerine) mazhar olmakta ve gayet acib ve güzel ve hârika o küçücük mahlukların ve yavruların büyük ve gayet intizamlı (düzenli) ve mükemmel vazifelere mazhariyetlerini bütün zîşuura (bilinç sahiplerine)  tebrik ile bârekâllah (hayırlı ve bereketli olsun) dediren ve hadsiz bârekâllah, mâşâallah dedirmeye vesile olmaya lâyık olan o mübareklerin o vaziyetleri; o su unsurunun (elementinin) herbir zerresinin binler Eflatun kadar ilmi ve binler Hakîm-i Lokman kadar hikmeti ve iradesi bulunmak lâzımdır. Bu ise, suyun zerratı adedince muhaldir.


Ve su, sadece, “havadan sudan şeyler” değildir, Risale-i Nur Külliyatının derin sularında hakikat hazinesini araştırırken şu bilgilere de ulaşırsınız:



Hayatın olduğu her yerde..

Yaratıcısının izniyle her muhtacın imdadına koşar..

İlahî emirle her bir yere girer, medet verir..

Hayata gerekli olan maddeleri yetiştirir..

Burada canlılara süt emziren  bir anne..

Şurada İlahi sanatların dokuyan bir usta..

Orada hayvanata hayat suyunu veren bir şerbetçi…


Suyun, sesin fotoğrafını tutmasını adeta hafızaya benzeten  Dr. Masaru şöyle der:   “Suyun huzurlu olduğunu düşünüyorum. Kelimeler suyu etkilediği gibi bizi de etkiliyor.

Bu kelimelerden birisi olan şükretmeyi konuşacağız. Hafızası olan suyu en güzel haline getiriyor. İnsanında % 70 ‘nin su olduğunu düşünürsek. Şükreden bir insanın nasıl güzelleştiğini düşünün. Su öreneğinde olduğu gibi şükür ettikçe hem ruhumuz hem suretimiz güzelleşir.


Said Nursi, Kur’anın hakikatlarını tefsir ettiği eserlerinde şükür meselesini de, boşluk kalmayacak şekilde izah etmiş, akla yaklaştırmış, somutlaştırmış ve ispatlamıştır. Şöyleki:

Kur’ân-ı Mu’cizü’l-Beyan tekrar ile

Hâlâ şükretmezler mi? Yâsin Sûresi, 36:35, 73.

Şükredenleri elbette mükâfatlandıracağız. Al-i İmrân Sûresi, 3:145. Şükrederseniz nimetimi elbette arttırırım. İbrahim Sûresi, 14:7. Yalnız Allaha kulluk et ve şükredenlerden ol. Zümer Sûresi, 39:66.

gibi âyetlerle göِsteriyor ki, Hâlık-ı Rahmân‘ın, ibâdından istediği en mühim i şükürdür. Furkan-ı Hakîmde gayet ehemmiyetle şükre davet eder.

Evet, Kur’ân-ı Hakîm, nasıl ki şükrü netice-i hilkat gِösteriyor. öyle de, Kur’ân-ı kebîr olan şu kâinat dahi göِsteriyor ki, netice-i hilkat-i âlemin en mühimi şükürdür. Çünkü, kâinata dikkat edilse gِörünüyor ki, kâinatın teşkilâtı şükrü intac edecek bir surette, herbir şey bir derece şükre bakıyor ve ona müteveccih oluyor. Güya şu şecere-i hilkatin en mühim meyvesi şükürdür. Ve şu kâinat fabrikasının çıkardığı mahsulâtın en âlâsı şükürdür.

 Ne güzel diyor Peygamber Efendimiz (SAV); “Kanaat eden en çok şükredenlerden sayılır”. [İbni Mace]

Öyle ise bütün kainatı ve bütün güzellikleri ve bütün sevgileri kalbimizde hissederek bir “ELHAMDÜLİLLAH”diyelim..

yani: “Ne kadar hamd ve medh varsa, kimden gelse, kime karşı da olsa, ezelden ebede kadar hastır ve lâyıktır o Zât-ı Vâcib-ül Vücud’a ki, Allah denilir.”



Sağlam düşünce ve inanç sahipleri için yeryüzünde açık deliller vardır.

Hatta kendinizde de. Hiç görmüyor musunuz?

Zâriyât Suresi – 20-21

Risale-i Nur Nedir ve Nasıl Bir Tefsirdir?

Risale-i Nur Nedir ve Nasıl Bir Tefsirdir?

Bedîüzzaman ve Risale-i Nur

Kur’anın hakikatlarını müsbet ilim anlayışına uygun bir tarzda izah ve isbat eden Risale-i Nur Külliyatı, her insan için en mühim mes’ele olan “Ben neyim? Nereden geliyorum? Nereye gideceğim? Vazifem nedir? Bu mevcudat nereden gelip nereye gidiyorlar? Mahiyet ve hakikatları nedir?” gibi suallerin cevabını vâzıh ve kat’î bir şekilde, çekici bir üslûb ve güzel bir ifade ile beyan edip ruh ve akılları tenvir ve tatmin ediyor.

Yirminci asrın Kur’an Felsefesi olan bu eserler, bir taraftan teknik, fen ve san’at olarak maddiyatı, diğer taraftan iman ve ahlâk olarak maneviyatı câmi’ ve havi olacak Türk medeniyetinin, sadece maddiyata dayanan sair medeniyetleri geride bırakacağını da isbat ve ilân etmektedir.

Ecdadımızın bir zamanlar kalblerinde yerleşen iman ve itikad cihetiyle zemin yüzünde yüz mislinden ziyade devletlere, milletlere karşı imanından gelen bir kahramanlıkla mukabele etmesi, İslâmiyet ve kemalât-ı maneviyenin bayrağını Asya, Afrika ve yarı Avrupa’da gezdirmesi ve “Ölsem şehidim, öldürsem gaziyim.” deyip ölümü gülerek karşılayarak müteselsil düşman hâdisata karşı dayanması gibi, milletçe medar-ı iftihar âlî seciyemizin bugün biz gençlerde inkişafı, vatan ve millet menfaatı bakımından ve istikbalimizin selâmeti noktasından ne derece elzem olduğu malûmdur. Mutlaka her hareket ve hizmette maddî bir ücret ve şahsî menfaatler mülahaza etmek, Türk’ün millî tarihinin şeref ve haysiyeti ile kabil-i te’lif olamaz. Bizler, ancak rıza-yı İlahî için çalışıyoruz. Bizzât hizmetinde bulunmakla aldığımız telezzüz; kardeş ve vatandaşlarımıza, İslâmiyete ve insaniyete yardımda bulunabilmek mazhariyetinden gelen ebedî hayatımıza ait sürur ve ümid, bizim bu babda aldığımız ve alacağımız yegâne hakikî mukabele ve ücrettir.

Risale-i Nur, nasıl bir tefsirdir?

Tefsir iki kısımdır. Birisi: Malûm tefsirlerdir ki, Kur’anın ibaresini ve kelime ve cümlelerinin manalarını beyan ve izah ve isbat ederler. İkinci kısım tefsir ise: Kur’anın imanî olan hakikatlarını kuvvetli hüccetlerle beyan ve isbat ve izah etmektir. Bu kısmın çok ehemmiyeti var. Zahir malûm tefsirler, bu kısmı bazan mücmel bir tarzda dercediyorlar; fakat Risale-i Nur, doğrudan doğruya bu ikinci kısmı esas tutmuş, emsalsiz bir tarzda muannid feylesofları da susturan bir manevî tefsirdir.

Risale-i Nur sübjektif nazariye ve mütalaalardan uzak bir şekilde, her asırda milyonlarca insana rehberlik yapan mukaddes kitabımız olan Kur’anın hakikatlarını rasyonel ve objektif bir şekilde izah edip insaniyetin istifadesine arzedilen bir külliyattır.

Risale-i Nur!.. Kur’an âyetlerinin nurlu bir tefsiri…Baştan başa iman ve tevhid hakikatlarıyla müberhen…Her sınıf halkın anlayışına göre hazırlanmış…Müsbet ilimlerle mücehhez…Vesveseli şübhecileri ikna ediyor…En avamdan en havassa kadar herkese hitab edip, en muannid feylesofları dahi teslime mecbur ediyor…<br>
Risale-i Nur!.. Nurlu bir külliyat…Yüzotuz eser…Büyüklü küçüklü risaleler halinde…Asrın ihtiyaçlarına tam cevab verir…Aklı ve kalbi tatmin eder…Kur’an-ı Kerim’in yirminci asırdaki -lafzî değil- manevî tefsiri…İsbat ediyor!.. Akla gelen bütün istifhamları…Zerreden Güneş’e kadar iman mertebelerini…Vahdaniyet-i İlahiyeyi…Nübüvvetin hakikatını…İsbat ediyor!.. Arz ve Semavat’ın tabakatından, melaike ve ruh bahsinden, zamanın hakikatından, haşir ve âhiretin vukuundan, Cennet ve Cehennem’in varlığından, ölümün mahiyet-i asliyesinden ebedî saadet ve şekavetin menbaına kadar…Akla gelen ve gelmeyen bütün imanî mes’eleleri en kat’î delillerle aklen, mantıken, ilmen isbat ediyor…Pozitif ilimlerin müşevviki…Riyazî mes’elelerden daha kat’î delillerle aklı ve kalbi ikna’ edip, merakları izale eden bir şaheser…Az mikdarda bastırılabilen, hiçbir ticarî gaye ve zihniyetle çalışılmayarak bâyilere dahi verilmeyen bu eserlerin geliri, mütebâki eserlerin tab’ına hasredilecektir.
Büyük bir titizlik ve hassasiyetle üzerinde durduğumuz mühim bir husus da; Risale-i Nur’un lâyık ellere geçmesi ve onun hakikî fiatı olarak en az yirmibeş kişinin istifade etmesinin temin edilmesidir.

Bu manevî tefsir; “Sözler”, “Mektubat”, “Lem’alar”, “Şualar” diye dört büyük kısımdan müteşekkil olup, yekûnü 130 risaledir.

Neşrinde Çalışanlar

Tarihçe-i Hayat (683 

Resimli Vecizeler

Said Nursi Kimdir?

— bediüzzaman

Said Nursi Kimdir?

Her asır başında hadîsçe geleceği tebşir edilen dinin yüksek hâdimleri; emr-i dinde mübtedi’ değil, müttebi’dirler. Yani, kendilerinden ve yeniden bir şey ihdas etmezler, yeni ahkâm getirmezler. Esasat ve ahkâm-ı diniyeye ve sünen-i Muhammediyeye (A.S.M.) harfiyen ittiba’ yoluyla dini takvim ve tahkim ve dinin hakikat ve asliyetini izhar ve ona karıştırılmak istenilen ebâtılı ref’ u ibtal ve dine vaki’ tecavüzleri redd ü imha ve evamir-i Rabbaniyeyi ikame ve ahkâm-ı İlahiyenin şerafet ve ulviyetini izhar u ilân ederler. Ancak tavr-ı esasîyi bozmadan ve ruh-u aslîyi rencide etmeden yeni izah tarzlarıyla, zamanın fehmine uygun yeni ikna’ usûlleriyle ve yeni tevcihat ve tafsilât ile îfa-i vazife ederler.

Risale-i Nur ve Tercümanına Gelince

        Bu memurîn-i Rabbaniye, fiiliyatlarıyla ve amelleriyle de memuriyetlerinin musaddıkı olurlar. Salabet-i imaniyelerinin ve ihlaslarının âyinedarlığını bizzât îfa ederler. Mertebe-i imanlarını fiilen izhar ederler. Ve ahlâk-ı Muhammediyenin (A.S.M.) tam âmili ve mişvar-ı Ahmediyenin (A.S.M.) ve hilye-i Nebeviyenin hakikî lâbisi olduklarını gösterirler. Hülâsa: Amel ve ahlâk bakımından ve sünnet-i Nebeviyeye ittiba ve temessük cihetinden ümmet-i Muhammed’e tam bir hüsn-ü misal olurlar ve nümune-i iktida teşkil ederler. Bunların Kitabullah’ın tefsiri ve ahkâm-ı diniyenin izahı ve zamanın fehmine ve mertebe-i ilmine göre tarz-ı tevcihi sadedinde yazdıkları eserler, kendi tilka-i nefislerinin ve kariha-i ulviyelerinin mahsulü değildir, kendi zekâ ve irfanlarının neticesi değildir. Bunlar, doğrudan doğruya menba-i vahy olan Zât-ı Pâk-i Risalet’in manevî ilham ve telkinatıdır. Celcelutiye ve Mesnevî-i Şerif ve Fütuh-ul Gayb ve emsali âsâr hep bu nevidendir. Bu âsâr-ı kudsiyeye o zevat-ı âlişan ancak tercüman hükmündedirler. Bu zevat-ı mukaddesenin, o âsâr-ı bergüzidenin tanziminde ve tarz-ı beyanında bir hisseleri vardır; yani bu zevat-ı kudsiye, o mananın mazharı, mir’atı ve ma’kesi hükmündedirler.

       Bu eser-i âlîşanda şimdiye kadar emsaline rastlanmamış bir feyz-i ulvî ve bir kemal-i nâmütenahî mevcud olduğundan ve hiçbir eserin nail olmadığı bir şekilde meş’ale-i İlahiye ve şems-i hidayet ve neyyir-i saadet olan Hazret-i Kur’anın füyuzatına vâris olduğu meşhud olduğundan; onun esası nur-u mahz-ı Kur’an olduğu ve evliyaullahın âsârından ziyade feyz-i envâr-ı Muhammedîyi hâmil bulunduğu ve Zât-ı Pâk-i Risalet’in ondaki hisse ve alâkası ve tasarruf-u kudsîsi evliyaullahın âsârından ziyade olduğu ve onun mazharı ve tercümanı olan manevî zâtın mazhariyeti ve kemalâtı ise o nisbette âlî ve emsalsiz olduğu güneş gibi aşikâr bir hakikattır.Evet o zât daha hal-i sabavette iken ve hiç tahsil yapmadan zevahiri kurtarmak üzere üç aylık bir tahsil müddeti içinde ulûm-u evvelîn ve âhirîne ve ledünniyat ve hakaik-i eşyaya ve esrar-ı kâinata ve hikmet-i İlahiyeye vâris kılınmıştır ki, şimdiye kadar böyle mazhariyet-i ulyaya kimse nail olmamıştır. Bu hârika-i ilmiyenin eşi aslâ mesbuk değildir. Hiç şübhe edilemez ki; Tercüman-ı Nur, bu haliyle baştan başa iffet-i mücesseme ve şecaat-ı hârika ve istiğna-yı mutlak teşkil eden hârikulâde metanet-i ahlâkiyesi ile bizzât bir mu’cize-i fıtrattır, tecessüm etmiş bir inayettir ve bir mevhibe-i mutlakadır.
      O zât-ı zîhavarık daha hadd-i büluğa ermeden bir allâme-i bîadîl halinde bütün cihan-ı ilme meydan okumuş, münazara ettiği erbab-ı ulûmu ilzam ve iskât etmiş, her nerede olursa olsun vaki’ olan bütün suallere mutlak bir isabetle ve aslâ tereddüd etmeden cevab vermiş, ondört yaşından itibaren üstadlık pâyesini taşımış ve mütemadiyen etrafına feyz-i ilim ve nur-u hikmet saçmış, izahlarındaki incelik ve derinlik ve beyanlarındaki ulviyet ve metanet ve tevcihlerindeki derin feraset ve basiret ve nur-u hikmet, erbab-ı irfanı şaşırtmış ve hakkıyla “Bedîüzzaman” ünvan-ı celilini bahşettirmiştir. Mezaya-yı âliye ve fezail-i ilmiyesiyle de din-i Muhammedî’nin neşrinde ve isbatında bir kemal-i tam halinde rû-nüma olmuş olan böyle bir zât elbette Seyyid-ül Enbiya Hazretlerinin en yüksek iltifatına mazhar ve en âlî himaye ve himmetine naildir. Ve şübhesiz o Nebiyy-i Akdes’in emir ve fermanıyla yürüyen ve tasarrufuyla hareket eden ve onun envâr ve hakaikına vâris ve ma’kes olan bir zât-ı kerim-üs sıfattır.
Envâr-ı Muhammediyeyi ve maarif-i Ahmediyeyi ve füyuzat-ı şem’-i İlahîyi en müşa’şa’ bir şekilde parlatması ve Kur’anî ve hadîsî olan işarat-ı riyaziyenin kendisinde müntehî olması ve hitabat-ı Nebeviyeyi ifade eden âyât-ı celilenin riyazî beyanlarının kendi üzerinde toplanması delaletleriyle, o zât hizmet-i imaniye noktasında risaletin bir mir’at-ı mücellası ve şecere-i risaletin bir son meyve-i münevveri ve lisan-ı risaletin irsiyet noktasında son dehan-ı hakikatı ve şem’-i İlahînin hizmet-i imaniye cihetinde bir son hâmil-i zîsaadeti olduğuna şübhe yoktur.
      Üçüncü Medrese-i Yusufiye’nin Elhüccetüzzehra ve Zühretünnur olan tek dersini dinleyen Nur Şakirdleri namına Ahmed Feyzi, Ahmed Nazif, Zübeyr, Salahaddin, Ceylan, Sungur, benim hissemi haddimden yüz derece ziyade vermekle beraber, bu imza sahiblerinin hatırlarını kırmağa cesaret edemedim. Sükût ederek o medhi Risale-i Nur şakirdlerinin şahs-ı manevîsi namına kabul ettim.

Tarihçe-i Hayat ( 611 

Said Nursi